غصه ی  من،غصه  ی تباه شدن بود

تموم فکرم زیربارون به تکیه گاه شدن بود

مثل یک آدم مریض ایستاده بودم تو هجومش

بارون میزدبه گونه هام بامنطق بی شهودش

دل من لک زده بود دوباره واسه بی سر پناهی

مثل یه عاشق که میزنه به دل خیابون تو سیاهی

دستای خیسم کم داشت انگار یه چیزی رو مثل همیشه

دیگه طاقت نیاورد  که تماشا کنه بارون واز پشت شیشه

میخواست ببینه اون ور پنجره بودن چه حسی داره

میخواست نباشه اون آدمی که هیچ کسی  رونداره

حالا من اینجا توی کوچه زیر پنجره ی باز اتاقم

تکیه دادم به دیوار اما انگار منتظر یه تکیه گاهم

چشمای من داره حس اون کسی رو که می دوزه نگاهشو

شایدبه ته کوچه تاببینه اونیکه به وجود آورده دغدغه هاشو

دل من بی خبرازچیزی که نوشتن امشب توتقدیرش

می کشه آهی پُره معنا از ته اون  دل غمگینش

شاید امشب هیچ اتفاق تازه ای واسه من نیفته

اما یه حس میگه میاد اگه بارون دروغه دل من بوشو شنفته

چشمامو می بندم با خیال مردی که شاید هیچ  وقت نیادش

ازهمون چشمای بسته تو بخون یه آرزو شایدم یه خواهش

دستای من این دمای آخر چه خالی و  چه بی ادعا بود

بهش بگید یه آدم گفت:واقعا فاصله مرهم زخم ما بود

حالا کوچه شده قلب من،می تپه تو دل  این سیاهی

دارم می میرم پر انتظارم در امتدادالتهاب یک دو راهی

خیله خب تو  که حاضر نیستی بگی که از من سر زده چه خطایی

اما من خوشم به اینکه هر شب فریاد بزنم مرد بارونی من کجایی؟

پ.ن.مرد بارونی من کجایی؟

پ.ن.عیدتون پیشاپیش مبارک...

راستی من نت ندارم الانم از خونه دوستم دارم آپ میکنم بامشت زدم تو سر کامپیوترمون

خاموش شد فک کنم باهام قهر کرده ...بیچاره دق کرده از غصه که من اینکارو کردم ...دعا کنین

خوب بشه چون من این ماه پول ندارم ...من میخوامش...